Glazuurstook

Wat voel ik me in de kinderschoenen staan! Je kunt zoveel variëren bij het glazuren dat ik soms een beetje bang word om gewoon maar aan de slag te gaan. Ineens ben ik me de keuzes veel meer bewust. Misschien komt het wel omdat je iedere keuze zelf mag/moet maken.

Welk glazuur ga ik gebruiken? Hoeveel lagen breng ik aan? Welke kwast is hiervoor het meeste geschikt? Ga ik deppen of strijken? Welk programma kies ik voor de stook?

Omdat de keuze zo groot is en ik mijn oven nog echt moet leren kennen, maak ik tot nu toe gebruik van slechts 1 glazuurstookprogramma. En er is verschil. Een blauw glazuur bakt beduidend minder donker op dan bij de Nieuwe Veste. Zo moet ik mijn eigen referenties opbouwen. Genoeg te doen! 🙂

Bezoek aan de Breedonk

Twee lieve, sportieve buurvrouwen brachten een verrassingsbezoek aan mijn expositie. Als bewijs stuurden ze me deze leuke foto. De blossen van hun inspannende rit nog op de wangen. Als Wodan kon blozen .......

Dank jullie wel, Christel en Maike! Ik waardeer het enorm.

Eindelijk een eigen oven

Het was even wachten. En omdat de oven niet in mijn atelier geplaatst mocht worden, staat deze nu in de garage te pronken. Een echte TOMA oven op lichtnet. Je wordt direct ingewijd in de geheimen van een oven. Niks gelijk je kleiwerken stoken. Eerst heeft de oven een opwarming nodig. Ted van TOMA vertelde de ins en outs. Te veel om te onthouden. Ik leer het meest door zelf aan de slag te gaan. Ik vond het heel spannend om de oven aan te zetten.

Nu is het tij gekeerd en wacht ik met smart wanneer ik weer kan gaan stoken. Hoe snel kan het gaan?!

Eerst heb ik nog de klus om alle werken die ik al gemaakt had, te glazuren. Erg leuk om te doen. Zodra dat klaar is, begin ik aan het cadeau voor mijn nicht, omdat ze geslaagd is voor haar pedagogiek opleiding!

Opening expositie Lieve Vrede

Op 24 juni, de verjaardag van mijn zus, werd de expositie "Lieve Vrede" geopend door onze wethouder van Werk, Inkomen en Cultuur, Marianne de Bie. Er zijn meer dan 200 werkstukken ingezonden en deze zijn te bezichtigen in de Nieuwe Veste te Breda. Ik was bijzonder geraakt door de inzendingen van leerlingen van Basisschool de Parel. Zij tekenden ieder hun eigen gezicht. De helft was een uitdrukking van henzelf en op de andere helft was een wens of gedachte geschreven. Een heel mooie mobiel is gemaakt waarop de verschillende generaties binnen een familie via portretten met elkaar verbonden waren, omdat oorlog nu eenmaal nog lang doorwerkt. Ga lekker zelf kijken en laat je verrassen. Dit lukt vast als je kijkt met een open blik!

In de krant

De expositie Lieve Vrede in de stad Breda, georganiseerd door de Nieuwe Veste, heeft nogal wat voeten in de aarde voor mij. Op uitnodiging van de Nieuwe Veste hield ik op 13 mei 2017 een presentatie over de achtergrond en het ontstaan van mijn inzending voor de expositie. De voorbereiding hiervoor raakte me diep. Ik vond het een mooie ervaring om weer contact te maken met het beeld dat ik in 2009 heb gemaakt. En als verrassing op de vuurpijl kwam er een interview in het Stadsblad van Breda.

Hieronder lees je wat ik heb verteld.

Inspiratie

Het begon met de berkenboom. Juist díe heeft duidelijk herkenbare ogen, markeringen waar eerst de takken zaten. Het is een berk die al wat jaren meegaat.

De boom staat symbool voor hoe ik tegen de wereld aankeek.  Verleden tijd inderdaad. Je ziet veel, krijgt allerlei indrukken en moet die verwerken.

Uitvoering

Het beeld heb ik in 2009 gemaakt. Voor mij is een beeld geen levenloos voorwerp. Het ontstaat uit klei en het scheppen zorgt voor dynamiek in jezelf.

Het werkstuk is letterlijk een verbeelding van wat ik ervoer. Al die indrukken en wat moet ik ermee doen? Ik heb in mijn jeugd nooit geleerd om uiting te geven aan wat er bij me binnenkwam. Belangrijke zaken werden niet uitgesproken, maar onder het vloerkleed geveegd. Herkenbaar?

Ik was niet van plan om er een nest met een broedende vogel op te maken. Ik zag het pas toen de boom af was, er ontbrak iets. Zo ziet u wat ik bedoel als ik zeg dat een beeld gaandeweg ontstaat. Het nest is gemaakt van berkentakjes en de vogel werd een duif. Het was een intuïtief besluit.

Waarom heb ik dit beeld aangemeld voor de expositie “Lieve Vrede”?

Vorig jaar heb ik een website gemaakt over mijn beelden. Als keramiste vond ik het moeilijk om er een objectieve beschrijving bij te maken; er zijn teveel eigen ervaringen aan verbonden. Daarom vroeg ik mijn man om de titels en de teksten te schrijven. Hij noemde het “Vrede”.

Dan is een koppeling met de expositie “Lieve Vrede” niet meer zo moeilijk. Ik had het geluk dat mijn beeld al klaar was want met keramisch werk is het moeilijk om snel in te spelen op zo’n thema. Keramiek maken, kost tijd.

Wat doet dit beeld nu met mij?

De eerste vragen die bij me op komen zijn: wat doe je met al die indrukken? Ga je in verzet? Laat je je van de wijs brengen? Schreeuw je de onvrede van de daken, of probeer je er vrede mee te hebben? Te accepteren zoals de wereld is? Kún je bij het gevoel van vrede komen?

De hamvraag is voor mij toch wel of ik vrede heb bereikt met de verwerking van alle indrukken van vroeger, die ik niet kwijt kon? Voor mijn gevoel ben ik er bijna.

En met anderen?

En soms zorgt mijn beeld ook voor dynamiek bij anderen. Omdat dit beeld geduldig voor het raam staat thuis, vroeg iemand me onlangs: wanneer mag ze uitvliegen? En ik zei: binnenkort gaat ze naar de Nieuwe Veste om deel te nemen aan de expositie “Lieve Vrede”.

Voorbereidingen voor deelname aan expositie

Van 23 juni tot en met 26 augustus organiseert de Nieuwe Veste de expositie "Lieve Vrede". Voor mij was het een kleine stap om het beeld "Vrede" hiervoor aan te melden. Tijdens de workshop op 13 mei, heb ik uitleg gegeven over het ontstaan van het beeld. Ik vond het erg leuk om te doen en het liet mezelf weer stilstaan bij mijn eigen creatie en vooral de vraag wat het beeld nu met me doet. Een mooie ervaring. Ik nodig je uit om je Like te geven op de Facebook pagina van de Nieuwe Veste. Klik op de afbeelding voor de link. Mijn beeld staat ver onderaan, dus flink scrollen!

Op zoek

Soms gaan veranderingen snel. En moet je al weer afscheid nemen van de ruimte die je je net eigen had gemaakt. Ja, ik heb de huur van mijn atelier opgezegd omdat ik er geen oven mag plaatsen. Tja, wat is een keramist zonder oven? Zo kan ik niet uit de voeten.

Waar kan ik een nieuwe ruimte vinden? Omdat ik niet iedere keer voor een paar maanden ergens wil zitten en dan zo'n oven moet versjouwen, kijk ik eerst of er mogelijkheden te creëren zijn om deze thuis een plaats te geven. Dus ga ik een afspraak maken met onze elektricien. Komt die levertijd toch goed uit! 🙂

Eerste bisquit stook

Ondertussen heb ik al heel wat vormen gemaakt, die uiteindelijk op 5 staanders geplaatst gaan worden. Het werk wordt op elkaar gestapeld. In de oven zie je verschillende vormen hiervan liggen. Ook ander werk is in de maak. Het geeft me veel plezier om hier mee bezig te zijn. Echter, het gesjouw met mijn werk was ik al snel beu. Daarom heb ik besloten een oven aan te schaffen. Daarbij wordt mijn geduld op de proef gesteld; er is een levertijd van 3 maanden. Er zijn dus nog meer enthousiastelingen met keramiek bezig! Altijd leuk, hoe meer zielen, des te meer vreugd.

Mijn atelier

Het is in een oud schoolgebouw in Breda-noord, dat op termijn gesloopt gaat worden. Wel gezellig, want sommige ruimtes zijn verhuurd voor bewoning. Mijn atelier is ondertussen ingericht. Omdat er vloerbedekking ligt, oogt het als een huiskamer. Een kastje gekocht om mijn werk in te zetten zodat het langzaam kan drogen. Zo krijgt de klei wat stevigheid waardoor je daarna verder kunt kleien. Omdat ik nog geen oven heb, bak ik mijn werk elders. Maar zo ver is het nog niet. Geduld is een schone zaak!

 

De film ........

Tja, als je de film "De Blauwe Roos" zoekt, kun je die niet vinden. Maar mijn zus vond de film wel. Die heeft een andere titel "The Thief of Baghdad" en is gemaakt in 1961, haar geboortejaar. Dus gelijk gekeken. Wat ik op de site had geschreven klopt: ik kon me alleen het veranderen van de kleur van de roos herinneren en een haag (deze staat om het paleis van de Sultan heen). Het verhaal was compleet nieuw voor me. Wat de tijd met je doet ...... Prachtig om zo'n oude avonturenfilm te zien met alle special effects! Time flies.

Ready for take off

Mijn website is nu officieel in de lucht en wat heb ik al mooie reacties gehad. Hier volgen enkele voorbeelden.

  • Een mooie rustige site, helder, warm en zonder blabla. Geweldig fotografiewerk.
  • Mooi, persoonlijk en eigen.
  • Intieme beelden.
  • Wat maak jij mooie dingen en wat kun je goed zien hoeveel gevoel er in verwerkt is. En andere beelden zijn vooral vrolijk of grappig. Ook de teksten zijn gaaf, heel veel complimenten dus!
  • De verhalen bij je werken maken het persoonlijk en toegankelijk.
  • Prachtige omschrijvingen bij mooie beelden. De combinatie spreekt me erg aan.

Ik ben er enorm blij mee. Er zitten heel wat uren in deze site. Vooral het fotografeerwerk vroeg veel aandacht, inventiviteit en tijd. Daarnaast was het ook zeer bijzonder om je eigen werk in het daglicht te mogen zetten. Met grote dank aan Han die me volop gesteund heeft bij het tot stand brengen van deze website. Ook de bouwers verdienen een woord van dank, dus Dennis en Nick van 2TCI: Dank jullie wel!

The end of the year

Op de valreep van het jaar krijg ik de beschikking over een eigen atelier. Dus dat wordt nog even sjouwen voordat we volop aan de slag kunnen in 2017. Ik heb er zin in. Allerlei ideeën gaan al door mijn hoofd. Een grote, nieuwe stap.

The making of ....

Wat een karwei om de site te vullen, ook leuk natuurlijk! Alleen al omdat je veel werk terug ziet en het overzicht bijna compleet is. Hiernaast kun je zien hoe het er af en toe aan toe ging. Alles uit de kast halen om een mooie foto te kunnen maken!

Ik raad je aan een daglichtlampen set aan te schaffen als je je werk mooi op de foto wilt zetten. Het is de investering dubbel en dwars waard. Het was even vogelen hoe het te doen, maar je komt er snel achter wat je mooi vindt. Ik ben blij dat ik het gedaan heb.